Nu we web 2.0 – interactieve webapplicaties die gebruik maken van user-generated content – achter ons laten, kan de markt zich eindelijk gaan richten op web 3.0. Ik zeg eindelijk omdat versie 2.0 het semantische web zou moeten zijn waar ik het straks over wil hebben. Web 2.0 is geworden wat het is omdat deze term te pas en te onpas werd gebruikt voor elke webpagina waar een bezoeker een reactie kon achterlaten.

Wat bedoelen we nou met het semantische web, of beter gezegd: waarom hebben we een semantisch web nodig? Dit kan ik het beste toelichten met een voorbeeld: als wij, als personen, een webpagina met inhoud bekijken, is de informatie voor ons logisch en kunnen we het met ons menselijk brein eenvoudig koppelen aan informatie die we elders gelezen hebben. Wat voor het menselijk brein een ogenschijnlijk basale vaardigheid is, is voor een computer (of beter gezegd: de software op een computer) vrijwel onmogelijk, zeker als beide informatiebronnen in opmaak en structuur volledig van elkaar afwijken.

Aangezien het internet uitermate geschikt is voor informatieoverdracht (sterker nog: het is hier voor ontworpen), lijkt dit één van de problemen die eigenlijk al in versie 1.0 getackeld hadden moeten zijn. In plaats daarvan kregen we HTML waarmee we informatie op alle mogelijke exotische manier konden weergeven, zonder dat er minimaal de mogelijkheid geboden werd om te vertellen welke informatie we presenteerden. Er zijn in de evolutie van HTML wel wat kleine aanpassingen geweest (we gebruiken bijvoorbeeld <em> (emphasis) om iets te benadrukken en niet meer <i> (italic) om enkel te vertellen dat het cursief geprint moet worden), maar nu is het toch echt tijd hier een geschikte oplossing voor te verzinnen.

De voorlopers op het semantische web zijn de zoekmachines. Als we op Bing zoeken naar “Gates McFadden” zien we direct aan de rechtkant een lijstje met namen als “Brent Spiner”, “Lavar Burton” en “Will Wheaton”. De insiders onder ons weten dat dit allemaal acteurs zijn van Star Trek – The Next Generation. Deze ‘intelligentie’ biedt de zoekmachine automatisch omdat het ‘weet’ dat deze een gezamenlijke band hebben, namelijk een rol in een TV-serie. Nogmaals, voor het menselijk brein is deze koppeling logisch maar computersoftware kan deze link alleen maar leggen als er ‘verteld’ is dat deze koppeling bestaat. Nu is het een onmogelijke taak om van elke webpagina alsnog te gaan ‘vertellen’ wat er op staat, dus zullen we er van uit moeten gaan dat we met toekomstige technieken dit vanzelf gaan doen, precies zoals we nu gewend zijn informatie op een aantrekkelijke manier, met goede kleuren en lettertypes, vorm te geven.

De ontwikkelingen en afspraken voor deze technieken volgen elkaar in rap tempo op. De belangrijkste momenteel is de RDF-standaard, welke door het W3C-consortium is vastgelegd. Een belangrijk alternatief is Microformats. Stel nou dat met behulp van het auto-microformat alle occasion-informatie op elke webpagina gestructureerd wordt, dan is het ontwikkelen van een zoekmachine waarmee je door ALLE occasions kan zoeken een ‘piece of cake’. Aangezien de vrije toegang tot informatie momenteel behoorlijk onder druk staat (lees: men verdient niet meer genoeg aan internet), zal dit echter voor een flink aantal uitgevers behoorlijk slikken zijn.

Maar ik wil een stapje verder kijken dan het structureren en beschrijven van informatie voor zoekmachines. Welke mogelijkheden biedt het semantische web nou om webpagina’s nog interessanter te maken voor bezoekers? Oftewel: op welke manier gaan we hier – alsnog – geld mee verdienen? Allereerst kunnen we natuurlijk elke pagina automatisch uitbreiden met relevante extra informatie, of ingangen bieden naar informatie waar de bezoeker nog niet aan gedacht had. Voor webwinkels, huizensites en autosites biedt dit natuurlijk een mogelijkheid om meer omzet te genereren. Uit vrijwel alle onderzoeken is gebleken dat je met meer spullen uit de supermarkt komt als je daar heen gaat zonder een goed beeld van wat je precies wilt hebben. Dat principe, geïnitieerd door het menselijk brein en de opstelling in een supermarkt, moet dus met het semantische web ook steeds meer werkelijkheid worden in onze browser.

Ik denk echter dat de grootste commerciële mogelijkheid ligt in het, zoals ik het zou willen noemen, One Page Internet: een webpagina die mij op één overzichtelijke pagina een samenvatting geeft van alle informatie die ik op dat moment interessant vind. Echter, voordat de achterliggende software dat voor me kan uitmaken, zal ik heel duidelijk moeten vertellen wat mijn voorkeuren zijn, eventueel aangevuld met automatisch verkregen informatie over mijn interesses. In mijn volgende blog zal ik ingaan op de vraag hoe we dat dan moeten gaan regelen: Identity 2.0.

Met web 3.0 gaan we wat mij betreft terug naar het krantenprincipe: een redactie, bestaand uit voornamelijk uit nullen en enen, die mij de informatie geeft die voor mij van belang is (en minder wat de redactie van belang vindt). Hiermee gaan we afwijken van het huidige bibliotheekprincipe, waarin we zelf op zoek moeten naar relevante informatie in de almaar groeiende internetbrei.

Tags: There are no tags

About Hermen Heinen

Hermen Heinen is directeur en eigenaar van Enrise. Door zijn focus op kwaliteit en gebruikersgemak bedenkt hij technisch creatieve oplossingen die de mens dienen, niet andersom.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Volg ons

Twitter

Hey #designer! The new #Sketch3 is out now: http://t.co/nj9RsVLu7r http://t.co/MjDeXcuKDk
- Monday Apr 14 - 3:01pm

Next Enrise case: @carsomnl presentation for @DIA_awards. #DIA14 http://t.co/afTWUv6AXs
- Friday Apr 11 - 11:52am

Preparing for judge @DIA_awards #DIA14 http://t.co/FfP2vewZle
- Friday Apr 11 - 9:48am